E-Literaci - pokoje wsp?czesnej literatury pi?knej

dodany przez Jamazur69 o godz. 02:58:22

 
 
Cisza spływa na moje ramiona
jak mgła, która zna moje imię,
i w jej ciężarze tonę.
Nie boję się ciemności,
bo każda kropla nieobecnego dźwięku
staje się światłem w moich dłoniach.
 
 
Słowa chowam w spojrzeniu,
gdzie echo nie ma odwagi wejść,
i maluję przestrzeń oddechem,
który drży jak pajęczyna w słońcu.
 
W mojej samotności wiatr szepta
tajemnice, których nie sposób wypowiedzieć.
 
Księżyc przegląda się w moim oku
i odbija wszystkie straty,
które uczyniły mnie gotowym
by słyszeć świat sercem.
 
Każdy krok po ziemi
jest modlitwą dla cieni,
które rozjaśniam własnym milczeniem,
a moje ręce stają się mostem
dla tych, którzy patrzą.
 
I chcą zobaczyć
to, co nigdy nie miało dźwięku.
 
 
Autor Sławomir Lęga 
 
Foto Pinterest