E-Literaci - pokoje współczesnej literatury pięknej

dodany przez Jamazur69 o godz. 15:55:37

 
 
 
 
 
 
Wstaję z własnego grobu,
kamień spada ze mnie jak stara skóra,
a w żyłach płonie światło, które pali i leczy jednocześnie.
Cisza krzyczy, i słyszę ją w sobie,
jakby moje serce było rozwarstwionym niebem,
a każda tętnica przewodziła ogień.
 
Dotykam ścian ciemności,
zimne jak śmierć, mokre jak łzy kamieni.
A jednak w tym chłodzie
rośnie we mnie życie,
którego nie chce żadna ziemia ani czas zatrzymać.
 
Patrzę na swoje dłonie,
w nich pulsuje śmierć i odrodzenie,
mieszają się jak wino z krwią,
a ja wiem, nawet jeśli świat się rozpada,
ja już wstałem,
bo w moim ciele mieszka światło,
które nie zna grobu.
 
Nie pytam o zgodę, nie szukam wybaczenia,
przechodzę przez noc jak przez morze ognia,
a każdy mój krok wstrząsa powietrzem,
bo jestem życiem, które wstało
z ciemności własnej duszy.
 
Sławomir Lęga
Foto Pinterest