E-Literaci - pokoje współczesnej literatury pięknej

dodany przez Jamazur69 o godz. 02:31:44

 
 
 
 
Idę przez świat,
z dłonią otwartą jak rana.
 
Uczono mnie.
Dobro wraca.
 
Lecz widziałem,
jak wraca głównie kamień,
rzucony z cudzych ust.
 
Są ludzie,
którzy piją cudze pęknięcia,
jak wino.
 
Ich serca
mają zapach wilgotnej piwnicy,
gdzie gniją modlitwy.
 
Dotykałem takich dłoni,
zimnych,
gładkich jak nóż.
 
I wtedy zrozumiałem.
 
Dobro
nie jest handlem.
 
Nie jest monetą,
którą wrzuca się w gardło świata,
żeby wypluł wdzięczność.
 
Dobro
jest samotnym płomieniem.
 
Palę się nim,
czasem aż do kości.
 
Bo wiem,
że gdzieś w ciemności
stoi człowiek,
 
który nigdy nie widział światła.
 
Więc otwieram dłoń,
jeszcze raz.
 
Nawet jeśli świat
przyjdzie
tylko po ogień,
 
żeby mnie nim spalić.
 
Bo gdy płonę,
 
na chwilę
wszechświat
ma twarz człowieka.
 
Sławomir Lęga
 
Foto Pinterest