E-Literaci - pokoje wsp?czesnej literatury pi?knej

dodany przez Jamazur69 o godz. 20:21:36

Stoję na krawędzi jej oddechu,
a płomień w dłoni nie prosi — płonie.
Niebo patrzy oczami z popiołu,
Bóg milczy i pozwala, by ogień tańczył.
 
Jej ciało staje się światłem,
krzyk cichszy niż śmierć.
Chcę ją ocalić,
lecz każdy płomień spala się sam.
 
Zostaję w ciemności
z oczami pełnymi iskier,
czekając, aż Bóg przemówi
— albo odwróci wzrok.
 
 
Autor Sławomir Lęga
 
Foto wiedza24h.pl