E-Literaci - pokoje wspłczesnej literatury pięknej

dodany przez Kasia Dominik o godz. 07:19:14

 
Mój B. był błękitem na pochmurnym niebie,
poranną rześkością po bezsennej nocy.
Miał serce na dłoni, gdy kochał to szczerze,
potrafił uśmiechem smutek zauroczyć.
 
Kiedyś mi powiedział: – Pamiętaj Stokrotko,
nawet jeśli zniknę, będę tuż przy Tobie.
Na krawędzi kartki, w wierszu, bardzo blisko,
w przemilczanych słowach, które wiatr dopowie.
 
Mój B. o spojrzeniu pachnącej maciejki,
odszedł wraz z zachodem tam, gdzie gwiazd tysiące.
W duszy pozostawił tęsknoty smak cierpki
i ciężar łzy, która rani puste ręce.
 
Kasia Dominik
zdj. Pixabay