E-Literaci - pokoje współczesnej literatury pięknej

dodany przez Jamazur69 o godz. 18:17:39

 
 
 
 
Nie niosę pocieszeń.
Niosę ranę, która umie mówić.
Niosę wers, co nie świeci na pokaz,
ale żarzy się jak węgiel
pod językiem Boga,
który od dawna milczy.
 
Piszę na granicy bezdechu,
tam, gdzie dusza nie ma już alibi.
I jeśli coś po mnie zostanie.
 
To nie imię,
lecz ślad paznokcia
na wnętrzu świata.
 
A w ciszy, co spada jak śnieg na oczy,
rozkwita słowo, którego nie wypowiesz.
Jak liść, który zna smak światła
i cień, a mimo to trwa
na gałęzi, co nie pamięta wiosny.
 
I wszystko, co pozostawiam,
jest cieniem, który drapie.
 
Nie światłem, nie pamięcią,
lecz samotnym pulsowaniem
w sercu tego, co nieumowne.
 
Sławomir Lęga
 
Obraz Michelangelo – Stworzenie Adama