E-Literaci - pokoje wsp?czesnej literatury pi?knej

dodany przez Jamazur69 o godz. 17:24:22

 
 
 
Dziś rano
cisza była inna.
 
Jakby ktoś
przetarł światło o skrzydła poranka
i zostawił je na progu mojego serca.
 
Idę przez dzień powoli,
jak człowiek,
który niesie w dłoniach kruche naczynie wdzięczności.
 
Bo kobieta,
to nie jest tylko ciało w sukience czasu.
 
To źródło,
z którego Bóg uczył się cierpliwości do świata.
 
Patrzę
na oczy kobiet
i widzę w nich rzeki.
 
Jedne płyną spokojnie
jak modlitwa szeptana przy kuchennym stole.
Inne rwą się jak burza,
bo nikt nie nauczył ich płakać bez wstydu.
 
A przecież to właśnie one
zszywają codzienność
nitką, której nie widać.
 
Podnoszą domy z popiołu zmęczenia.
Przechowują w dłoniach ciepło
dla tych, którzy wracają z zimnych dni.
 
Ja, mężczyzna,
stoję czasem bezradny
wobec tej cichej potęgi.
 
Bo wiem,
że gdy świat się rozpada
najpierw pękają ich serca
a dopiero potem nasze słowa.
 
Dlatego dziś
nie przynoszę wielkich deklaracji.
 
Tylko chwilę uważności.
 
Kładę ją przed Tobą
jak mały kamień światła.
 
I mówię w myśli.
Dobrze,
że jesteś.
 
Bo gdyby kobieta
choć na jeden dzień
zabrała z ziemi swoją czułość.
 
noc byłaby dłuższa,
chleb twardszy,
a człowiek
zapomniałby jak się wraca do domu.
 
 
© Sławomir Lęga
Foto Pinterest