E-Literaci - pokoje wsp?czesnej literatury pi?knej

dodany przez Jamazur69 o godz. 02:53:15

 
 
Stoję nad brzegiem własnej ciszy,
woda szepcze mi tajemnice,
których nie nosi nikt inny,
tylko ja, w milczeniu między światłem a cieniem.
 
Ręka wisi nad taflą,
dotyka ją, nie drżąc,
a powietrze pachnie snem,
który wciąż szuka formy w moich palcach.
 
W moim sercu echo odległych gwiazd,
nie krzyczy, tylko cicho pulsuje,
jakby chciało powiedzieć:
„Nie bój się być samym,
gdy światło i ciemność mieszają się w Tobie”.
 
Światło przebija się przez rysy codzienności,
tworząc drobne cuda na krawędzi oka.
Każdy oddech to spotkanie z tajemnicą,
każdy krok to rozmowa z tym, co niewidzialne.
 
I w tym łagodnym chaosie myśli
uczę się, że nawet cisza ma głos,
i że serce, które wciąż czuje,
jest świątynią dla wszystkiego, co ulotne.
 
 
Autor Sławomir Lęga 
Foto Pinterest