E-Literaci - pokoje wsp?czesnej literatury pi?knej

dodany przez Jamazur69 o godz. 11:15:24

 
 
Wchodzę w zdanie, jak w ranę;
alfabet pęka pod językiem — każda litera pali.
 
Nie potrzebuję ratunku,
żyję, zawieszony na metaforze,
jak mnich pod dzwonem, który bije tylko wewnątrz.
 
Okna nocy świecą jak relikwie;
cienie uczą się imion,
piszą nimi po ścianach powietrza.
 
Raz zobaczyłem w szybie siebie.
Paliłem ciszę.
Żar miał smak przyszłości.
Odtąd wiem,
wystarczy iskra,
żeby świat przestał być bezpieczny.
 
 
Autor Sławomir Lęga