E-Literaci - pokoje wspłczesnej literatury pięknej

dodany przez Jamazur69 o godz. 11:05:43

 
 
 
 
Idę.
Nie po ziemi — po pęknięciu między „wierzę” a „uciekam”.
Kamienie uczą mnie imion,
a ja uczę się milczeć tak głośno,
że Bóg odwraca wzrok.
 
Mam jedno ciało,
ale w środku — chór popiołów.
Każdy chce być światłem.
Każdy płonie inaczej.
 
Patrzę.
Oko boli od nadmiaru sensu.
Widzę gwiazdę,
która nie spadła z nieba,
lecz wyrosła mi pod powieką
jak cierń,
żeby nie zasnąć.
 
Jestem mężczyzną zrobionym z pytań.
Moje ręce pamiętają modlitwy,
których nigdy nie wypowiedziałem.
Moje usta znają smak ciszy
ostrzejszej niż prawda.
 
Szok?
To nie krzyk.
To moment,
gdy odkrywam, że idąc za światłem,
coraz mniej widzę siebie,
i właśnie wtedy
zaczynam być.
 
 
 
Sławomir Lęga
 
Foto Freepik