z nadzieją po równowagę

 
 
 
 
z tęsknotą spoglądała w przestrzeń
na niebie klucz ptaków
obłoki przykryły słońce
pojedyncze promienie muskały twarz

odliczała tygodnie
jutro nie będzie takie jak wczoraj
przykrości ukrywała pod powiekami
cierpliwość
milczała

w sierpniu znalazła godne miejsce
nie z dnia na dzień
w obcym mieście
samotna w pustym domu

za oknem dorodne drzewa kasztanowca
w zielonych sukienkach
dziękowała Bogu za spokojną scenerię
perspektywa dodawała
animuszu

uśmiechała się beztrosko
w lustrze pogodna twarz
zniknęła obawa
nowe życie w nieznanych okolicach

z ulgą - wypowiedziała
" Ostatnie tuż po nadziei, umierają marzenia"



Grażyna Zarębska
monit własny SI
 
/cyt. Wojciech Jagielski /