Tyle co w dłoniach

Poszli, idą wyznaczonym czasem -
zgarbiona kobieta, mężczyzna o lasce.

Kiedy tu, na ziemi mogłeś im pomóc
tam, tylko sami niosąc w dłoniach życie.

Może mijają otchłanie piekielne,
w lęku przed płomieniem pragną się nawrócić.

A może ubrani w najbielszą biel szat
w tej podróży nie dostrzegli ognia
i szczęśliwi bez trosk schodzą nam pomagać.

Autor: Jadwiga Bujak-Pisarek
5.11.2026r
foto pinterest