E-Literaci - pokoje wsp?czesnej literatury pi?knej

dodany przez Jamazur69 o godz. 15:59:44

Stoję w sobie
jak w porcie po odejściu statków.
Morze jeszcze mówi,
ale nie do mnie.
 
Jestem mężczyzną.
To znaczy dźwigam czas
w barkach,
a przyszłość śpi mi w gardle
jak obcy język.
 
Patrzę w liść.
Liść patrzy we mnie.
Między nami rośnie cisza,
która zna imię Boga,
lecz go nie używa.
 
Słowo było kiedyś narzędziem.
Teraz jest popiołem
po myśli,
która nie zdążyła się urodzić.
 
Idę dalej,
bo ziemia oddycha pod stopą
jak zwierzę,
które mi ufa.
 
Jeśli mam dwa serca,
jedno oddaję ciemności,
drugie — drodze,
która nie pyta,
kim jestem,
tylko czy idę.
 
 Sławomir Lęga