Gdy czas rudością nas dotyka
Pac, pac -
spadają z czułością ostatnie okruszki lata.
Między tu a tam, płowieją kraj/obrazy.
Delektuję się pełnią natchnienia -
do ostatniej strofy.
Jesień jest słodka,
pachnie cieniem i suszonymi śliwkami.
Mgły, jak liście opadają miękko na trawę.
Milczę, wsłuchana w ziemi oddech r11;
szkicując miejsca następnej porze.
Coś umiera, mąci mowę i strumienie.
Teraz już wiem, kocham najmocniej
to, co tracę bezpowrotnie.
22 września 2011.
BaMa













