Zaloguj się by mieć dostęp do całości serwisu
|
Jan
17
2022 |
Pandemia
dodany przez Jadwiga Bujak-Pisarek o godz. 08:54:12 A
A
A
Pomrukują stare drzewa, szepczą niewyraźnie, w modlitewnym pochyleniu przygarbione krzewy. Ślady znikły, jakby nagle zagubiły drogę, życie, które tu tętniło i gwar latorośli. Smutny obraz umierania, czas grozą maluje i zamyka w ramy Dworu, co straszy przez lata. Wtopiony w to miejsce, jak serce do ciała - żadnych barw, oddechów, zostawionych myśli. Dym i mgła resztki zarazy zanuża w niebycie, pusty dół po rwącej rzecze usycha z pragnienia. Suche resztki traw pełzaniem jeszcze poszukują, perz i oset, powój, kąkol wystawiają kły. Autor: Jadwiga Bujak-Pisarek 17.01.2022r fot: tapeciarnia.pl Tylko zalogowani użytkownicy mog? czytać i dodawać komentarze |
Autor: Jadwiga Bujak-Pisarek
Dołaczył/ła: 18.05.2021 16:18:52 Miasto: - Data urodzenia: 1957-05-22 Zarejestruj się by mieć dostęp do wszystkich opcji serwisu. Inne teksty autora: Mroźna i piękna...
Zasypało...
Na pożegnanie...
Może kiedyś będzie łatwie...
Może z obłokiem...
Mamuś moja...
Wczoraj odeszła...
Oni już świętują...
Jakby wiedział że go potr...
Pomiędzy jednym a drugim ...
Na wzór Świętego Mikołaja...
» wszystkie teksty Informacje: » Tekst czytany był: 428 razy. » Dodano 4 komentarzy do tekstu. » Tekst lubi 3 osób. |
Użytkowników Online
|