Tak niedawno

Zagubiłam się w mojej rozpaczy,
gdzieś na skraju skąd nie ma powrotu.
Porzucony, tlący niedopałek
na marmurze bez drzwi i bez klucza.
Coraz wolniej, ciszej, łagodniej -
oddech płytki, bez potrzeby tlenu.
Świt rozumiał, gwiazdy nocami
przygasały ze mną spokojnie.
Nie bolało, przynosiło ulgę,
pogodzona co zmienić nie mogę.
Nie musiałam, nic nie musiałam,
tylko zostać w tęsknocie i zasnąć.
Rozdzwoniły się słowa jak dzwony,
czyje głosy - powiedz Panie Boże!
Jak na stepie owieczki z pasterzem -
nakazały oddychać.
Autor: Jadwiga Bujak-Pisarek
18.11.2026r
gdzieś na skraju skąd nie ma powrotu.
Porzucony, tlący niedopałek
na marmurze bez drzwi i bez klucza.
Coraz wolniej, ciszej, łagodniej -
oddech płytki, bez potrzeby tlenu.
Świt rozumiał, gwiazdy nocami
przygasały ze mną spokojnie.
Nie bolało, przynosiło ulgę,
pogodzona co zmienić nie mogę.
Nie musiałam, nic nie musiałam,
tylko zostać w tęsknocie i zasnąć.
Rozdzwoniły się słowa jak dzwony,
czyje głosy - powiedz Panie Boże!
Jak na stepie owieczki z pasterzem -
nakazały oddychać.
Autor: Jadwiga Bujak-Pisarek
18.11.2026r













Komentarze 8
Komentarze mogą czytać i dodawać tylko zalogowani użytkownicy.