Przejdź do treści
E-Literaci Wyrażamy się poprzez poezję pokoje współczesnej literatury pięknej
Na forum

im. śp. Barbary Mazurkiewicz

Tak niedawno

Zagubiłam się w mojej rozpaczy,
gdzieś na skraju skąd nie ma powrotu.
Porzucony, tlący niedopałek
na marmurze bez drzwi i bez klucza.

Coraz wolniej, ciszej, łagodniej -
oddech płytki, bez potrzeby tlenu.
Świt rozumiał, gwiazdy nocami
przygasały ze mną spokojnie.

Nie bolało, przynosiło ulgę,
pogodzona co zmienić nie mogę.
Nie musiałam, nic nie musiałam,
tylko zostać w tęsknocie i zasnąć.

Rozdzwoniły się słowa jak dzwony,
czyje głosy - powiedz Panie Boże!
Jak na stepie owieczki z pasterzem -
nakazały oddychać.

Autor: Jadwiga Bujak-Pisarek
18.11.2026r

Komentarze 8

Komentarze mogą czytać i dodawać tylko zalogowani użytkownicy.

Reklama

Z naszej galerii

Zobacz więcej

DZIENNIKARZE UPRAWNIENI

Zobacz więcej
Sprzedam powierzchnię reklamową na portaluMuzyka i edukacja, książki, czasopisma
Zapraszam do kontaktu
Dołącz do nas

Zaloguj się

Zaloguj się, by mieć dostęp do całości serwisu.

Nie pamiętasz hasła?
Nie masz konta? Zarejestruj się