Nieobecni

Nie umiem pogodzić się
z ciszą,
która zna wasze imiona.

Czas poszedł dalej,
ja czasem stoję
przed drzwiami,
których już nie otworzę.

Noszę was w sobie,
jak niewypowiedziane słowa,
które bolą,
gdy robi się zbyt cicho.

Śmierć zabrała ciała,
lecz nie znalazła
drogi do pamięci.

I może właśnie dlatego
wciąż jesteście blisko,
choć nie ma was
po tej stronie oddechu.

Nie żegnam.

Niektórych ludzi
nie da się stracić
do końca.

Sławomir Lęga
Ilustracja Pinterest