E-Literaci - pokoje wspłczesnej literatury pięknej

dodany przez Kasia Dominik o godz. 06:29:32

Tato… nie wiem, od czego zacząć. Może od tego, że dalej czekam, chociaż wiem, że drzwi już się nie otworzą. Mówią, że czas leczy. Ale on tylko nauczył mnie chować łzy głębiej, tak, aby nie było ich widać, kiedy śmieję się przy ludziach.
Chciałabym powiedzieć, że tyle się wydarzyło. Że nauczyłam się robić kawę taką jak twoja, mocną, z goryczą i z odrobiną cukru. Że często idę tam, gdzie kiedyś razem milczeliśmy. Pamiętasz? Tam, gdzie wiatr mówił za nas wszystko.
Nie umiem się pogodzić, Tato. Nie z tym, że cię nie ma, ale z tym, że świat wciąż trwa, jakby nic się nie stało. Że ludzie śmieją się, a wiosna znowu pachnie bzem, kiedy stoję w miejscu,
z sercem, które nie zna końca żałoby.
Gdybym mogła cię zobaczyć jeszcze raz, powiedziałabym, że już rozumiem. Że dorosłam do twojej ciszy i do twojego spojrzenia, którego już nie ma, a w którym zostało wszystko, co miało sens. Ale nie mogę. Więc mówię tu. Do powietrza, pustego fotela, wspomnień, które pachną cynamonem i twoim płaszczem. I wiesz… czasem mam wrażenie, że słyszysz. Że światło drży, jakbyś skinął głową. Że ktoś, gdzieś, zapisał nasze rozmowy na papierze, który nigdy się nie spłonie.
Tato… nie żegnam się z Tobą, jeszcze nie umiem. Czy kiedyś zdołam?
Raczej nigdy.
 
Kasia Dominik
zdj. Pixabay